|
|
||||||||
Położona jest na skraju Pogórza
Ciężkowickiego, przy drodze Jasło-Tarnów. Jej powierzchnia zajmuje
60 km2 i zamieszkuje ją 9045 osób /wg danych na 31.12.2004r./. W skład
gminy wchodzą: Bieździadka, Bieździedza, Kołaczyce, Krajowice,
Lublica, Nawsie Kołaczyckie, Sieklówka, Sowina. Zachowały jednak małomiasteczkowy układ przestrzenny z prostokątnym rynkiem, otoczonym zwartą i jednopiętrową zabudową. W rynku znajduje się dawny ratusz wybudowany w 1880 roku, kilka domów mieszczańskich z XVIII-XIX wieku, wśród nich drewniany dom z 1792 roku, dawna szkoła z 1880 roku, zajazd z XVIII wieku a także pochodząca z 1803 roku murowana kapliczka z rzeźbą Matki Boskiej. W południowo-wschodniej części rynku wznosi się neogotycki kościół parafialny pw. św. Anny wybudowany w latach 1903-1906, zachowały się w nim natomiast elementy XVII-wiecznego wyposażenie m.in. chrzcielnica, kamienna kropielnica oraz ołtarze boczne. Na miejscowym cmentarzu zachowała się murowana kaplica z 1910 roku oraz kwatery żołnierzy z pierwszej wojny światowej. Jedną z ważniejszych atrakcji turystycznych gminy jest dwór, wybudowany prawdopodobnie w XVII wieku i dwukrotnie przebudowany w wieku XIX, w położonej na wschód od Kołaczyc Bieździedzy. Bieździedza to jedna z najstarszych osad w okolicy, położona w dolinie potoku Liczbówka na Pogórzu Strzyżowskim. Jako własność benedyktynów tynieckich występuje już w 1105 r. Natomiast w centrum wsi znajduje się gotycki kościół wybudowany w pierwszej połowie XV wieku, z kaplicą dobudowaną w 1615 roku restaurowany po pożarze w 1887 roku i w II połowie XX wieku. Przy kościele znajduje się wieża - dzwonnica z XV wieku. Wokół kościoła rosną kilkusetletnie dęby. Natomiast w Bieździadce (wieś wzmiankowana już w 1508 r.) zachowały się ruiny dworu Romerów z XVIII wieku rozbudowanego w XIX-XX wieku, oraz fragmenty parku krajobrazowego z XIX wieku, a także dwa cmentarze wojskowe z okresu I wojny światowej. Przez teren gminy przebiegają dwa szlaki turystyczne: Kołaczyce-Gogołów-Bardo i Kołaczyce-Ujazd-Liwocz. Pierwsza wzmianka o zamku "Golesz" pochodzi z 1319 roku. Zbudowany został prawdopodobnie w miejscu prastarego grodu słowiańskiego. Stanowiąc własność benedyktynów tynieckich był siedzibą starosty rozległych włości klasztornych i miejscem tzw. sądów leńskich dla sołtysów okolicznych osad. Zamek z natury obronnie położony oparł się najazdowi Węgrów w 1474 r. Zniszczony w czasie następnego najazdu wojsk węgierskich w 1657 roku popadł ostatecznie w ruinę. Do naszych czasów zachowały się jedynie nikłe fragmenty murów, oraz ślady wałów i fos. Obok ruin osobliwością wzgórza są ciekawie ukształtowane skalne ostańce. Wzgórze zamkowe w 2000 roku uznane zostało za rezerwat przyrody o nazwie "Golesz" W jego obrębie występują cenne drzewostany oraz wiele chronionych i rzadkich gatunków roślin
|
||||||||
)
)